Skip to main content

Bob Dylan - Highway 61 Revisited (Augustus 1965)


Wie er na Bringing It All Back Home nog aan twijfelde of Bob Dylan echt elektrisch zou blijven gaan, had na dit album geen enkele reden meer daartoe. Nog geen half jaar na zijn vorig album dat veel folkliefhebbers op hun achterste poten kreeg, deelde Dylan de genadeslag uit, niet alleen aan de folkwereld, maar iedereen die met muziek bezig was, kon niet geloven wat Dylan allemaal presteerde op Highway 61 Revisited. Hij huurde een rockband in om zich te begeleiden en liet zijn poëtische mijmeringen zes dagen lang volledig de vrije loop op 9 nummers die variëren van garage rock tot blues en folk rock. Gedaan met de 3 minuten durende popsongs, gedaan met simpele teksten om het publiek niet in verwarring te brengen. Vanaf nu kon alles en dat bewees dit album. Een 11-minuten durend epos (Desolation Row)? Geen probleem. Een single die 5 minuten overschrijdt en een opwindend geluid produceert dat nog niemand had gehoord (Like A Rolling Stone)? Doen we even. Een nabootsing van een politiesirene (Highway 61 Revisited)? Waarom niet? Dit album doorbrak alle mogelijke grenzen die muzikanten zichzelf stelden (later zouden er meer sneuvelen omwille van technische mogelijkheden), zonder daarbij pretentieus of moeilijk te klinken. Zonder dit album zou The Beatles de komende 5 jaar nog steeds zijn blijven hangen in –weliswaar sublieme- popsongs.

Comments

Popular posts from this blog

Various Artists - Reggae Anthology: The Channel One Story (2004)

Channel One is bijlange niet zo gekend als andere Jamaicaanse studio's als Studio One of Treasure Isle. Toch verdient ook dit label een degelijk compilatie-album. Omdat Jamaica een zeer singlesgerichte markt was, zijn verzamelalbums nog steeds de beste manier om een artiest of een label op een kwalitatieve manier te ontdekken. Er waren maar liefst 3 LP's nodig om het betere werk van de studio bijeen te rapen. 30 nummers lang krijg je het beste voorgeschoteld uit de jaren '70 met gekende zangers en toasters als The Mighty Diamonds, Dillinger, Frankie Paul, Yellowman, Barrington Levy, Sugar Minott, John Holt, Junior Byles,... De reggaeliefhebber kent op zijn minst driekwart van de nummers. Alle anderen kennen misschien enkel Cokane In My Brain van Dillinger. Dit nummer is niet meteen representatief voor het label dat het vooral moest hebben van de vloeiende ritmes van onder meer Sly & Robbie en de heldere, melodische zang van bijvoorbeeld Don Carlos of Frankie Jones. Het…

Wara - El Inca (1973)

"Musica Progresiva Boliviana" is de ondertitel van dit album en die vlag dekt de lading volledig. Eigenlijk is dit simpelweg progrock uit Bolivië, in het Spaans gezongen en enkele Zuid-Amerikaanse elementen daaraan toegevoegd door het gebruik van lokale instrumenten. Ze hebben duidelijk geluisterd naar de vele progrockgroepen die in die periode het mooie weer maakten in de rest van de wereld, maar Wara slaagt er niet in om, ondanks enkele andersklinkende elementen, boven het gemiddelde uit te stijgen. De hardrocktoetsen zijn wat aan de saaie kant en vooral de drummer lijkt alles een beetje amateuristisch aan te pakken.
Er staan geen slechte nummers op dit album en wie zijn progrockverzameling wat wil uitbreiden met een meer exotische klinkende naam, zal met "El Inca" een leuke toevoeging kunnen doen.


Bobby 'Blue' Bland - Two Steps From The Blues (1961)

Van bij de eerste noten is het raak. Openings- en titelnummer Two Steps From The Blues maakt al na amper 20 seconden duidelijk dat dit een klassieker blijft. Eigenlijk is de titel van het album zeer gepast. Two Steps From The Blues toont duidelijk aan waar Bobby “Blue” Bland vandaan komt en eveneens het feit dat hij een andere richting inslaat in vergelijking met de muziek die op dat moment de orde van de dag was. Dit album bereidde de weg voor grote soulnamen als Otis Redding en Wilson Picket, maar staat ook perfect op zichzelf als een steengoed soul-bluesalbum. Bobby “Blue” Bland hoeft maar een beetje te snikken met zijn stem om de luisteraar te laten voelen dat zijn teksten vol miserie en smarten zitten, zoals het een goed blues- of soulalbum betaamt. Titels als Cry Cry Cry, I Don’t Want No Woman, Little Boy Blue en I’ve Been Wrong So Long zeggen genoeg over het onderwerp. Denk daarbij ook nog eens aan de stem van Otis Redding en je weet meteen dat deze minder bekende artiest absol…